U+formowanie

Rzecz będzie o formie. O tym jak pisać, jak czynić, te wszystkie "jak" dodawać do siebie "czym", "na co i po co". Rzecz nie będzie stricte o pisaniu, ale też o postrzeganiu. Jeszcze czasem się zastanawiam czy lepiej być dobrym w jednej, konkretnej dziedzinie czy być wszech-wiedzącym. Pewnie dla uczestnika "Jeden z dziesięciu" zbawienne będzie to drugie, dla fizyka z Noblem to pierwsze. Może być tak, że obydwaj wybiorą drugi biegun. Do rozważań załącza się również Gombrowiczowska definicja formy, ale nie powtarzajmy się wraz z modnymi jej opracowaniami i ściągą peel, bo nie o tej rodzaj chodzi. Dla refleksji najważniejsze jest pytanie: jaka forma się sprawdza, która jest tą uniwersalną i dla-wszystkich? Chodzi tu tylko o literaturę, zostawmy na nieobrobionym poletku wszystko insze. Wydaje mi się, że najlepsi pisarze sprawdzają się we wszystkim, są dowody na to; że taki Gombro napisał dramat, choć - mówili - do teatru ani rusz. Przykładów wiela, każdy ma jakiś swój prywatny przykład na wszechstronnego ulubionego-autora. Mi jednak chodzi po głowie myśl o luźnym wypracowaniu modelu na miarę naszych czasów (tak, tak, w jednym woreczku taka Baudrillardowska hiperrzeczywistość, konsumpcjonizm i popkultura; operujmy lepiej ogólnikami i generalizujmy jak tylko można). Innymi słowy, czy istnieje formuła na dzieło literackie, która podpasuje dosłownie w s z y s t k i m  na tej planecie? TERAZ. Nie, zdecydowanie nie. Chociaż stworzenie męskiej hybrydy DostojewskoCoelhoHomeroSzekspiroMarquezoKingoCamusa∞ jest bardzo kuszące. Specjaliści od marketingu i od-czegoś-jeszcze spytają: no ale do jakiej grupy, jaka nisza, jaki gatunek literacki ∞. Umówmy się, że są trzy typy czytelników: 

a. czytają wszystko

b. czytają to, co tolerują

c. czytają od święta, bo wypada i dostają książkę w prezencie

Jest jeszcze jedna kategoria tych, którzy nie czytają. Nie ma się czego wstydzić, nie zawsze czas, nie zawsze jest co, nie zawsze wzrok działa. I teraz pytanie kluczowe: jak dla tych wszystkich stworzyć książkę idealną? OTÓŻ:

- zacznijmy od tego, że czytamy po okładce: ma być ani twarda, ani miękka - papier nie za bardzo chamois (czyli ten drogi), nie za kredowy (czyli ten tani) - nie za mądry tytuł, nie za kretyński - kolor nie za spokojny, nie za nachalny

- strony: >150

- treść: o wszystkim i niczym; żeby zaspokoić wszystkie gusta: połączenie  gatunków fantasokryminałoegzystencjalnoreportażowego, okrasić mądrościami Buddy i Mao Tse-tunga.

I tyle. I nic. Może jednak pokusić się o stworzenie kobiecej wersji hybrydy, to jednak będą ludzie z tej książki idealnej...?